Yusifov Qoşqar Aslan oğlu 22 mart 1942-ci ildə Tovuz rayonunun Səfərli kəndində anadan olub. Orta təhsilini Böyük Qışlaq kənd məktəbində aldıqdan sonra Bakı şəhərində Rabitə texnikumunu (indiki Azərbaycan Texniki Universitetinin nəzdində fəaliyyət göstərən Bakı Texniki Kollecini) bitirib. Təhsilini başa vurduqdan sonra uzun illər Tovuz rayonunun Böyük Qışlaq kəndində rabitə qovşağının rəhbəri vəzifəsində çalışıb.
Qoşqar Aslanoğlu gənc yaşlarından şeir yazmağa başlayıb. Onun şeirləri el arasında sevilərək dillər əzbərinə çevrilib.
Yusifov Qoşqar Aslan oğlu 20 iyun 2017-ci ildə vəfat edib.
YANDIRIR
Bir gözəl görmüşəm ahıl çağımda,
Gözünə baxanda gözü yandırır.
Hurimi, pərimi, yoxsa mələkmi,
Yeriyəndə yeri-izi yandırır.
Bir Yer övladıdı, haqqın payıdı,
Bir zülmət gecənin təzə ayıdı,
Bir saf məhəbbətin hay-harayıdı,
Ay Allah, özünü özü yandırır.
Bir səhər mehidi səsi-nəfəsi,
Dalğalı saçları dağ şəlaləsi,
Yaxadan açılıb bircə düyməsi,
Biri də açılsa, bizi yandırır.
Gözəldi qoşması şeir-təcnisi,
Yerindən oynadır ağır məclisi,
Bayatı deyəndə titrəyən səsi,
Aşığın əlində sazı yandırır.
DEDİM-DEDİM
Çal vədəmdə çox danlama üzümü,
Bir gödək tumana “can” dedim-dedim.
Canım ha almadı, yerində qaldı,
Salma ortalığa qan, dedim-dedim.
İnsaf eylə, hər kim olsa xoflanar,
Tuman gödək, zülf pərişan, kofta dar.
Az qalır ki, yırta çıxa qoşa nar,
Kərəməm, Əsliyə yan dedim-dedim.
Bəyaz sinə, durna boğaz, qara xal,
Tez anlayar dediyimi əhli-hal,
Dolaşmasa ayağıma əhlayal,
Taxardım barmağa şan[1] dedim-dedim.
Bir əl atdım, güldü dedi naşısan,
Ağartdıqca itirirsən başı sən.
Çox yalvardım tök ətəkdən daşı sən,
Sultansan söylədin, xan dedim-dedim.
Dərdə saldı, sığal çəkdi telimə,
Qoşqar qurban inciyərmi dilinə,
Əcəl üstə əlim dəysə əlinə,
Artar ömrümdə san dedim-dedim.
AĞRIN ALIM
Deyirsən, ağarıb saçın-saqqalın,
Ötübdü yetmişi yaş, ağrın alım.
Yaman sərt gəlibdir qocalıq qışı,
Hələ ağaracaq qaş, ağrın alım.
Qismətini cavanlıqda gəz, ara,
Vaxt keçdimi, tapılan döy, yüz ara.
Asqırığa, öskürəyə, azara,
Yaman tez oluruq tuş, ağrın alım.
İllər dərdi hey üst-üstə yığıldı,
Neçə arzu öz içimdə boğuldu,
Dözəmməyib yavaş-yavaş dağıldı,
Ürəyimdə deyil daş, ağrın alım.
Yaş ötdükcə əlin əldən üzülür,
Gedənlərin sıralanıb düzülür,
Göz yaşların öz içinə süzülür,
Onunçün quruyur yaş, ağrın alım.
Bir ömür yaşadım, dedim nə dərdim,
Nə əkmişdim, nə biçmişdim, nə dərdim,
Bilsəydim ki, bu dünyada hədərdim,
İnan, ağartmazdım baş, ağrın alım.
Ömür nə qədər də olsa da uzun,
Nə günü olacaq təkin, yalqızın,
Öləndə də yenə oğulun, qızın,
Çiynində gedəydim kaş, ağrın alım.
YOLA SAL MƏNİ
Ay mənim soltanım, ay mənim şahım,
Saymırsan qapında qula sən məni.
Küsmüşəm özümdən, küsmüşəm səndən,
Alıqlayıb gətir yola sən məni.
Bu qırx ildə əridibsən yağımı,
Soldurubsan bostanımın tağını,
Daha bəsdir, çıxarmaynan ağını,
Salmayinən qalmağala sən məni.
Sağ-solunda oğula bax, qıza bax,
Yediyimiz çörəyə bax, duza bax,
Altmışında elədiyin naza bax,
Gətiribsən gör nə hala sən məni.
Hara qoyum bu ağaran telimi,
Əyməyinən bu Qoşqarın belini,
Bircə dəfə şirin eylə dilini,
Bələynən qaymağa, bala sən məni.
[1] Şan – bəzi bölgələrdə işlənən ləhcə sözüdür, “nişan” mənasını ifadə edir.
Yazıya 24 dəfə baxılıb
