Şəhid məzarıyla söhbət
Salam, məzar!
Bilirsənmi
qoynunda kim var?
Qollarına alıbsan
de kimi?
Əzizləyirsən
hansı bəndəni?
Kimi əmanət ediblər sənə?
Dinib
bircə kəlmə
söyləsənə!
Dinəmmirsənsə əgər,
izn ver
qoynundakını
nişan versin
dilimdəki kəlmələr.
O bir igiddir ki,
ünvanı qeyrət,
Elin
qılınc vuran qoludur.
O bir qəhrəmandır ki,
canı torpağa əmanət,
Yolu
azadlığın yoludur.
Şəhidlik zirvəsi
hədəfiydi, hədəfi,
Könlünün naxışıydı
Allah sevgisi,
Vətən məhəbbəti!
Torpağımız üçün
dönüb torpağa,
Can əmanətini
satdı çox baha,
Söz vermişdi,
and içmişdi
üçrəngli bayrağa.
Məqamı uca,
Mərtəbəsi yüksəkdir.
Cəsarəti,
Dəyanəti
nəsillərə örnəkdir.
Torpaq üstdə
yandırdığı çıraqsan,
ay məzar,
Şöləndən nur umar
görünən sabahlar.
Şəhidin nişanı məzar!
Əbədi məkanı məzar!
Vüqar adlı
qoçaqdır qoynundakı,
Sənə həmdəm
bizlərdən qaçaqdır
qoynundakı.
Şəkli elə çəkilib ki qəlbinə,
Silməyə çatammaz kimsənin gücü.
Əgər bircə dəfə baxa bilsəydi,
Özü vurulardı özünə, düzü.
02.11.2016
Hədiyyə
Oğlum!
Göz bəbəyim!
Ömür çiçəyim!
Sən ilk göz ağrım!
Aldım hədiyyəni,
ağrın alım.
Dindirdi ruhumu
bağlama üstə düzdüyün
al qırmızı güllər,
Hər ləçəyindən
süzüldü qəlbimə
dərin sevgilər.
Bu qəfil hədiyyə
gül ətri səpələdi
könlümə,
Gül qoxusuna bələndi
ruhum,
Sağ ol, oğlum!
Qanadım, qolum!
Sən bu diqqətinlə,
Sadə bir hərəkətinlə
söylədin öz sözünü,
işıqlandırdın ömrümü.
Bir daha güldü üzümə
“Ana haqqı
Tanrı haqqıdır”,
“Cənnət anaların ayağı altındadır”
aforizmi.
Tanrı qorusun hər zaman səni!
Sən də sevindir səni sevənləri!
08.03.2020
Bağlı qapılar
Döydüm qapını,
bacım,
açan olmadı.
Səslədim,
çağırdım adını,
Kimsə səs vermədi səsimə.
Qapını itələdim yavaşca,
açıldı öz-özünə,
Açıldı…
Açıqıymış, sən demə,
Səsim yalnız
sənə çatmırmış, sənə.
Qapının arxasında
mən gözlədiyim yoxuymuş,
Nağıllardakı kimi
biri varıymış, biri yoxuymuş…
“Xoş gəlmisən!” kəlməsini
söyləmədi kimsə,
Bir küskünlük
doldu köksümə.
Qapı açılan kimi
sərin bir meh vurdu
üzümə,
Xəzəl olmuş yarpaqlar
yüyürdü üstümə,
Yüyürdülər sənin əvəzinə…
Xəfif xışıltılar sanki
“Xoş gəlibsən, bacı!”
Pıçıldadılar,
Sənin
əvəzinə mənimlə qucaqlaşdılar.
Səsin qulaqlarımda,
Surətin gözümdə,
Sənsizlik hər yerdə
sardı vücudumu.
Nə ağırmış,
Nə acıymış
dünyadan köçən
əzizinin yoxluğu.
Bilirsənmi,
nələr düşdü yadıma?
Uşaqlığımız,
gəncliyimiz,
ata-ana ocağında
keçən günlərimiz.
Bacı-qardaşların
birgə sevinci,
söz-söhbəti,
gülüşü…
Hərdən-birdən
bir-biriylə küsməyi,
bir-biriylə söz güləşdirməyi…
Hər şey çox gözəl idi
güllü-çiçəkli yaz kimi.
Acı nədir bilməzdik,
bu haqda heç düşünməzdik.
Acı –
bizi bir-birimizdən ayıran,
Acı –
gözlərimizi yaşla dolduran,
ürəyimizə od salan
yanğın imiş,
alov imiş…
Yayın ortasında belə
qəlbimizi üşüdən,
donduran ayaz imiş…
Bax, bu ayaz
üşüdür məni,
Qovurub qarsalayır
yanan könlümü.
Nə ağırdır
yanan qəlbin acısı,
Nə ölçüsü var,
nə çəkisi.
Nə ağırdır
həyatdan köçən
əzizinin yoxluğu,
Axtarmağa nə yolu var,
nə izi…
2023
Yazıya 132 dəfə baxılıb
