Elgiz Qənbərli (Kölgəsiz kölgələr) 16 yanvar 2012 ci ildə Lənkəran rayonunun Cil kəndində anadan olub
Hazırda şəhid Rasif İbadov adına Cil məktəbinin 9 – cu sinfində oxuyur.
Bəzən insan elə bir dərsə girir ki, sinif otağı dar gəlir, divarlar aradan çəkilir, lövhədə yazılan düsturlar birdən-birə pəncərəyə çevrilir və insan o pəncərədən öz həyatına baxmağa başlayır. O gün riyaziyyat dərsi məhz elə bir gün idi. Zəng çalınmışdı, hamı adi bir dərs gözləyirdi, amma Yadulla müəllim sinfə girəndə sanki riyaziyyat yox, həyat özü gəlmişdi.
O, mövzunu izah etmirdi, o mövzunu yaşayırdı. Danışdıqca səsi dəyişirdi, gözləri parlayırdı, hər sözündə bir inam, hər cümləsində bir həqiqət gizlənirdi. Riyaziyyat onun əlində quru rəqəmlərdən çıxıb nəfəs alan bir varlığa çevrilirdi. O dedi ki, hiperbola var — yaxınlaşdıqca çatmadığın, qaçdıqca da səndən qaçmayan bir əyri. Və sonra sakitcə əlavə etdi: “Həyat da bəzən belədir.” O an başa düşdüm ki, bəzi həqiqətləri öyrənmək üçün illər yox, doğru bir müəllim kifayətdir.
Mən onu dinləyirdim, amma sadəcə qulaqla yox. İçimlə, fikirlərimlə, susduğum bütün cümlələrlə dinləyirdim. Riyaziyyat ilk dəfə mənə çətin gəlmədi, əksinə, tanış gəldi. Çünki o düsturların arasında özümü gördüm — bəzən yaxınlaşıb toxuna bilmədiyim arzuları, bəzən qaçdıqca qarşıma çıxan qorxuları. Yadulla müəllim riyaziyyatı həyata bənzədikcə, mən də həyatımı riyaziyyata bənzətməyə başladım.
Sonra o bir hekayə danışdı. Adını xatırlamadığım bir adamdan söz açdı — yazmaq üçün bazara gedən bir yazıçıdan. O adam bazarda insanlara baxırdı: gülənlərə, susanlara, əsəbiləşənlərə, yorulanlara… və hamısını ürəyində yığıb sonra yazıya çevirirdi. O an anladım ki, yazı masada yox, insanların içində başlayır. Hekayələr kağızda yox, həyatda doğulur.
Bəlkə də mənim yazmaq istəyim, gecələr beynimdə dolaşan ağır cümlələr, susqunluqdan doğan hekayələr elə həmin dərslərin kölgəsində böyümüşdü. Bəlkə də mən bunu bilmədən illərdir Yadulla müəllimin dediklərini yazıya çevirirdim. O, riyaziyyatı öyrədirdi, amma eyni zamanda dərin baxmağı, səssizliyi anlamağı, hər şeyin arxasında başqa bir şey olduğunu hiss etdirməyi də öyrədirdi.
Bəzi müəllimlər dərs deyir, bəziləri isə iz buraxır. Yadulla müəllim mənim üçün ikinci növdəndir. Ondan mən təkcə riyaziyyat öyrənmədim, həyatın ritmini, yaxınlaşıb toxuna bilmədiyin həqiqətləri, qaçdıqca səninlə gələn düşüncələri öyrəndim. Əgər bu gün qələmim ağır yazırsa, cümlələrim uzun və mənalı olmağa çalışırsa, bunun kökündə bir sinif otağı, bir lövhə və canla-başla danışan bir müəllim dayanır.
Bəzən insanın yolunu dəyişən hadisələr böyük olmur. Bir dərs, bir cümlə, bir bənzətmə kifayət edir. Və mən bilirəm ki, illər sonra riyaziyyat düsturlarını unuda bilərəm, amma Yadulla müəllimin riyaziyyatı həyata çevirdiyi o dərsi heç vaxt unutmayacağam.
Bu hekayə bir müəllimə təşəkkürdür.
Bu hekayə riyaziyyatla həyatı eyni cümlədə birləşdirən bir insana hörmətdir.
Bu hekayənin qəhrəmanı mənim sevimli müəllimim Yadulla müəllimdir.
Yazıya 4 dəfə baxılıb
