2

Xəfif küləyin mehi (hekayə)

(hekayə)   Günəşin zərif telləri bərq vurduqca insanları kölgəyə çəkilməyə vadar edirdi. Dalğalar yırğalanaraq öz sərqilərini oxuyur, ucu-bucağı görünməyən yatağında o tərəf-bu tərəfə çevrilir, astadan mürgüləyirdi. Elnu...
Sevgi görməyən bir qız uşağı, övladından ayrılmış ana, namussuz elan edilmiş aşiq, şeiri tanrısı hesab edən sənətkar və ən əsası isə, özünü tapmağa başlayanda həyatını itirən bədbəxt bir qadın-Füruğ Fərruxzad.

Adının mənası işıq olan Füruğ, 1934-cü ildə Tehranda hərbiçi ailəsində dünyaya gəlir. Onun qara taleyi elə anadan olduğu gündən başlayır. Sanki hansısa qüvvə onu bilərəkdən bu bataqlığa atır ki, öz alovu ilə geridə qalanlara işıq saçsın.

1951-ci ildə 17 yaşında məcburi olaraq ərə gedir.

1952-ci ildə ilk kitabı "Əsir" işıq üzü görür.

1953-cü ildə oğlu dünyaya gəlir.

1954-cü ildə ərindən boşanır. Şəriət qanunlarına əsasən oğlunun atası ilə qalmasına qərar verilir. Bu azmış kimi, boşandıqdan sonra heç vaxt oğlunu görə bilmir.

İlk şeirlərindən birini də oğluna həsr edir:

"Səni istəyirəm

və bilirəm ki,

əsla qoynuma ala bilməyəcəyəm səni.

Sən o aydın və parıldayan göy üzüsən,

mən isə bu qəfəsdə dustağam"

1956-cı ildə İtaliyaya gedir.

1957-ci ildə "Divar" adlı ikinci kitabı işıq üzü görür.

1959-cu ildə üçüncü kitabı "Üsyan" nəşr olunur.

1960-cı ildə İrana geri qayıdanda, artıq şeirlə bərabər Teatr və Kino sahəsi ilə də maraqlanmağa başlayır.

1962-ci ildə lentə aldığı "İtaliya" adlı sənədli filmi, İtaliyada sənədli filmlər festivalında birinci yerə layiq görülür.

1963-cü ildə "Qara ev" filmi isə Almaniyada ən yaxşı film mükkafatını qazanır.

1964-cü ildə "Başqa bir doğuluş" adlı dördüncü kitabı yayımlanır.

1965-ci ildə "Unesko" və Bernardo Bertolucci tərəfindən haqqında iki sənədli film çəkilir.

1967-ci il 14 fevralda yol qəzası nəticəsində dünyasını dəyişir.

Bu xronoloji ardıcıllığı əbəs yerə qeyd etmədim. İran kimi qapalı şərq ölkəsində, qadınların azad olmadığı bir zamanda və bir sistemdə cəmiyyətin qəbul etmədiyi işləri ardıcıllıqla görmək heç də asan deyildi, həm də bir gənc qadın üçün. Amma Füruğ Fərruxzad bunu bacarmışdı.

Günümüzdə modern, sərbəst, azad qadınların mentalitet və ictimai qınaqlardan doğan "qadın cəhalətinə", "qadın avamlığına" qarşı apardığı mübarizəni 20-ci əsrin 50-ci illərində, İran kimi şərq ölkəsində, 20 yaşlarında olan Füruğ Fərruxzad aparmağa başlamışdı.

Füruğ öz həyat tərzi və yaradıcılığı ilə azadlığın nə qədər əlçatmaz, nə qədər gözəl və necə dadlı bir nemət olduğunu cəmiyyətə çatdırmaq istəyirdi.

Füruğ Fərruxzad, yaradıcılığını həyatı ilə birləşdirərək sadəcə şeirlər yazan bir qadın deyildi. O, həm də bütün dərdlərini şeirləri ilə danışdırmağı bacaran bir şair idi.Yazdığı şeirlər ilə 20-ci əsrin ortalarında, İranda qadın olmağın bütün təfərrüatını və mahiyyətini simvolizə etməyə çalışırdı.

Füruğ, müasir İran ədəbiyyatının əsas simalarından hesab olunur. Müasirlərindən fərqli olaraq, o bütün varlığını yaradıcılığa, yaradıcılıq vasitəsi ilə isə radikal sistemin içində nəfəs ala bilməyən, boğulan insanlara həsr eləmişdi. Qadınların qadın ola bilməsinin, arzularının, istəklərinin azad və müstəqil yaşamağa layiq olmaqlarının simvolu olmuşdur. Onun üçün qadın bir qardaşın, yaxud bir ərin, ya da bir atanın oyuncağı, köləsi deyildi, qadın öz-özlüyündə, hər şeyə rəğmən azadlığa layiq bir varlıq idi. Məhz bu səbəbdən də bütün varlığı və yaradıcılığı ilə bunu təbliğ etməyə çalışırdı.

1952-ci ildə evindəki əsarətdən xilas olmaq üçün başqa bir məhbus həyatına razı olur. Hələ 17 yaşında ikən ailə qurur və bir il sonra bir oğlu dünyaya gəlir. Lakin oğlunun dünyaya gəlməsindən çox keçməmiş, əri ilə yaşadığı problemlər səbəbindən boşanır. Boşanmağının əsas səbəbi isə, 1954-cü ildə Tehranın məşhur dərgilərinin birində dərc olunan erotik şeiri olur. Şeirin mövzusu bir qadının əri olmayan kişi ilə yaşadığı erotik münasibətdən bəhs edir. Təbii ki, o şəraitdə heç bir ər "belə bir qadın" ilə yaşamağa razı olmazdı.

Füruğ boşandıqdan sonra İtaliyaya gedir. Bir müddət sonra İrana qayıdaraq, kino çəkmək üçün bir sıra film şirkətlərinə müraciət edir və nəhayət həyatında növbəti macəralara pəncərə açacaq olan İbrahim Gülüstani ilə tanış olur. Gülüstaniyə olan qarşılıqsız sevgisinə görə dəfələrlə sərt təhdidlərə, təhqirlərə məruz qalır. Hətta bir neçə dəfə intihara cəhd etsə də, istəyinə nail ola bilmir.

Füruğ bu münasibəti bir şeirində belə qələmə alır:

"Mənim bədənim onun üçün sanki müvəqqəti bir seçimdir. Lakin mən bütün ağacların budaqlarında bir meyvə kimi yetişmək istəyirəm"

Füruğ şeiri şeir kimi yaşayırdı. Həyatının hər dəqiqəsində şair olmalı olduğuna inanırdı. Sözləri də şeirə olan baxış bucağını ortaya qoyurdu.

Yaşadığı müddət ərzində yazmağa davam elədi. Yazmaq onun üçün nəfəs almaq idi. Yazmaq onun üçün azad qadın olmaq, azadlığını yaşamaq idi.

Füruğ, doğumu ilə ölümü arasındakı 32 illik qısa bir ömürə bütün bunları sığışdırmağı bacarmışdı.

Onun ən böyük özəlliklərindən biri də, qadınlar şeir yaza bilməz tabusunu qırmaqdan ibarət idi. Əvvəllər qadın şairlər şeirlərində sevgidən bəhs etsə də, heç vaxt şeirlərində sevginin cinsini vurğulamaz, gizli saxlayardılar. Yalnız kişilər qadınlara şeir yaza bilər, onları istədikləri kimi vəsf edə bilərdilər. Füruğun yazdığı erotik şeirlər, üstəlik şeirlərində çəkinmədən şeirlərini ünvanladığı şəxsləri çılpaqlığı ilə vəsf etməsi, onun inqilabının əsas tərəflərindən biri idi.

Lakin onun inqilabı özündən başqa hamıya nəsə qazandırırdı. Özü isə daim ən ağır mənəvi işgəncələrə məruz qalırdı.

Belə ki "Divar" adlı şeirlər kitabı işıq üzü gördükdən sonra, bir qadına edilə biləcək ən ağır işgəncəyə məruz qalır. Oğlunu görməyi ona ömürlük qadağan edirlər. Dəfələrlə oğlunun oxuduğu məktəbə gedib onu gizli-gizli izləməsinə rəğmən, ona yaxınlaşıb çəkdiyi əzab-əziyyəti az da olsa susdura bilmir. Sonralar anası cüzam xəstəsi olan bir uşağı onun üçün övladlığa götürərək az da olsa oğlu üçün çəkdiyi həsrəti unutdurmağa çalışır.

Elə bu səbəbdən də müasirləri onun haqqında belə deyirdilər:

"İrandakı insanların nə qədər azad ola bildiyini, sırf şair olduğu üçün övladından məhrum edilmiş bu qadından analaya bilərik"

"Həssas və incə bir gövdəylə

iri, sərt iki məməylə

bir sərxoşun, bir dəlinin, bir sərsərinin yatağında

kirlədə bilər insan bir eşqin məsumiyyətini"

deyən Füruğ, gecə vaxtı fırtınalı dənizin ortasında qalan gəmiyə bənzəyirdi. O gəmiyə ki, ertəsi gün günəş çıxsa da, fırtınanın təsirindən dağıntıları dənizin ortasında qalmışdır.

Qısa ömrünə böyük şeylər sığdırmağı bacaran Füruğun şeir ölkəsinin vətəndaşı olan insan, eşqdən ən ağır zərbələri alsa belə, yenə də eşqi sevməyə başlayır.

32 yaşında ikən öz maşını ilə kinostudyadan çıxıb evə gedəndə, qəza şəraiti yarandığı üçün, məktəbdən uşaqları gətirən avtobus ilə toqquşmasın deyə maşını ağaca çırparaq gözlərini həyata əbədi olaraq yumur.

Qarşı çıxdığı rejim onun cənazəsindən belə intiqam almağa çalışır. Mollalar "fahişə"nin cənaza namazını qılmayacaqlarını söyləyirlər. Atası tərəfindən rədd edilmiş qadın, kütlə tərəfindən də tərk edilmişdi. Cənazə namazı qılınmadığı üçün dəfni iki gün gecikdirilir. Nəhayət bir yazıçı tərəfində namazı qılınır və dəfn olunur.

Füruğ haqqında söyləniləcək çox söz olsa da, onu təsvir etmək üçün kəlimələr kifayət eləmir.

Füruğ ölsə də, yaratdıqları ilə bu gün də yaşamağa davam edir.

Özünün dedyi kimi:

"Quş ölür, sən uçmağı xatırla"

Mərahim Nəsib -”İranlı şairənin inqilabı”

Sevgi görməyən bir qız uşağı, övladından ayrılmış ana, namussuz elan edilmiş aşiq, şeiri tanrısı hesab edən sənətkar və ən əsası isə, özünü tapmağa başlayanda həyatını itirən bədbəxt bir qadın-Füruğ Fərruxzad. Adının mən...
50614982_2431293097099963_4419162640505372672_n










SÖZ UTANMASIN



Allah verən ömrü elə yaşa ki,

Səni təqib edən iz utanmasın.

Ətrafa baxdıqca hər şeyi görmə,

Dünyadan köçəndə göz utanmasın.



Çalış ki, həmişə suyu üfür iç.

Həyat yollarını ləyaqətlə keç.

Ocaq qalayanda məkanı düz seç,

Hənirti verdikcə köz utanmasın.



Yaxşılıq əkəndə yerin dərin qaz,

Çiçəyin vurmasın vədəsiz ayaz.

Ay Seyyid, yazanda elə şeir yaz,

Şe(i)rin oxunduqca söz utanmasın.





QİYAMƏTİM VAR



Ey oğul, diqqətlə qulaq as mənə,

Sənə söyləməyə hekayətim var.

Kiminə atadan çoxlu var-dövlət,

Mənim də “Şeirlər” əmanətim var.



Dəyərli, dəyərsiz, -sözə deyərlər.

“Daşı da sındırır”,--gözə deyərlər.

Səhvi arxada yox, üzə deyərlər,

Xalq icində desəm, qəbahətim var.



Birinin dalınca min dəfə- “Rəhmət”,

Birinə söylənər,- “Goruna lənət”.

Kiminin milyonu hec kimə qismət,

Yavan bir loxmamla səxavətim var.



Əyri yonulsa da, qələm düz yazar.

Fərqi yox, ya gecə, ya gündüz yazar.

Hikmətli kəlamı dahi kəs yazar,

Daim dahilərdən dəlalətim var.



Seyyidəm, düz yolu əyri getmirəm.

Salam verdiyimdən salam güdmürəm .

Qəsdlə, bilə-bilə günah etmirəm,

Qorxuram, qabaqda qiyamətim var





HARAYLADIM, QAYITMADI O İLLƏR



Dönüb keçmişimə nəzər salıb mən,

Harayladım, qayıtmadı o illər.

Dedim ki, o vaxtdan gör indiyəcən,

Dəyişib bax neçə-neçə nəsillər,

Harayladım, qayıtmadı o illər.



Gözümün önündən ötdü birbəbir,

Hər şey varaq-varaq, həm sətir-sətir.

Bilmədim heç necə keçdi bu ömür.

Nə tez bu yaşıma gətirdi yellər,

Harayladım, qayıtmadı o illər.



Yapışdığım ətəyindən anamın,

Oturduğum qucağında babamın,

İnciyərək baxışından atamın,

«Qışqırardım,- kömək edin, ay ellər»!,

Harayladım, qayıtmadı o illər.



Orta məktəb dövrü sirli-soraqlı.

“Bayraqgötür”,”Qaçdı-tutdu” maraqlı.

Lövhə qarşısında şairsayaqlı,

Əzbərdən dediyim şeir-qəzəllər,

Harayladım, qayıtmadı o illər.





TÜSTÜMƏ MƏNİM



Tale üz döndərib, bəxt perik düşüb,

Qəm-kədər şığıyır üstümə mənim.

Oynadır qılıncın əlində fələk,

Dayanıb müntəzir qəsdimə mənim.



Yaman üşüyürəm, yaman donuram.

Özümü tək-tənha, aciz sanıram.

Bəzən də alışıb elə yanıram,

Ocaq həsrət çəkir istimə mənim.



Seyyidəm, korlaşıb artıq yaddaşım,

Hicran çəpərində çaş qalıb başım.

Qurumun oduna qalanmır yaşım,

Kainat bürünüb tüstümə mənim.



SÖZ DEYƏNİ VAR

Xöşbəxt o kəsdir ki, evə gələndə,

Həsrətlə yolunu gözləyəni var.

Hər səhər geyinib işə gedəndə,

Dalınca su atıb izləyəni var.



Sənin dərdlərini öz dərdi bilə,

Qəmində ağlaya, şadında gülə,

Evinin sirrini yaymayıb elə,

İçində saxlayıb gizləyəni var.



Arada yarada hörmət, ehtiram,

Uğur qazandıqca verə hey ilham,

Şirin ləhcəsiylə hər səhər-axşam,

Ürəkdən can deyən soz deyəni var.

Seyyid Süleyman – Şəhidlər

O şənbə gecəsi tariximizə, Azadlıq kəlməsin yazdı ŞƏHİDLƏR. Yetmiş il baş kəsən bir əsarətin, Əbədi məzarın qazdı ŞƏHİDLƏR. Candan əziz tutub ana torpağı, Yağıya silahsız verib göz dağı, Qanlarıyla yuyub solmuş bayrağı, ...
20 yanvar

İsmаyıl İmаnzаdə – 20 YАNVАR ЕTÜDLƏRI

(pоеmа)   О gеcə Хəzərin sinəsi şаn-şаn, Bаkı qаn içində çаlхаlаnırdı. О gеcə hikkəsi sədləri аşаn, Krеml özünü qаlib sаnırdı.   Tаnklаr şütüyürdü küçə uzunu, Şəhər diksinirdi аtəş səsindən. Yenə bоzаrtmışdı gö...
mirsədi

MİSƏDİ DAŞDƏMİROV – PAY

(yumorlu hekayə) Mərkəzi icra orqanlarında işləyən yaxın dostlarından biri Heybətə zəng edərək qohumlarının məclisində körpə quzuya ehtiyacı olduğunu bildirir. Xahiş razılıq hissi ilə qarşılanır. Buna görə də Heybət həmy...
SÖZ və DÜŞÜNCƏ

Cəlаləddin Rumi sоylu bir аilə оcаğındаn yüksəldiyi, dürüst təhsil аldığı və Rəbbimiz оnа bоl ilhаm və təfəkkür vеrdiyi səbəbiylə, bir yаndаn çох zərif, insаn sərrаfı idi, о biri yаndаn bəşər оğlunun bаşının urvаtı оlаn SÖZü bаyrаq kimi bаşı üzərinə qаldırmışdı. Dünyа pоеziyа хəzinəsinə ölümsüz incilər bəхş еdən bu nəhənq əksər əsərlərində Həzrəti-Sözün vəsfini ötməkdən yоrulmаmışdır. SÖZ bu Həzrəti-Pir üçün istinаdqаhdır; Mövlаnаnı ruhun ənqin fəzаsındа dövr еtdirən ilаhi qаnаddır.     
Söz, həqiqətən, qеybdən niqаb qаldırıb, cəmаl qöstərir! 
Аmmа bununlа bеlə, Həzrəti-Sözün qözəqörünməzlikdən dilə, dildən dоdаğа qəlincəyə qədər qеyri-аdi bir hаzırlıq surəsi yаşаnır. Bu surə fərdin yеtkinlik dərəcəsindən, özünü yеtişdirmə səriştəsindən və Аllаhın lütf еtdiyi müdriklik səviyyəsindən аsılıdır.
	Düşüncə zəminini şərtləndirən çох-çох mətləb vаr. Düşüncə dövrəyə qirəndən – tа söz hаsilə qələnə qədər sаnki tохumun tоrpаqаltı dövrəsinə bənzər «rüşеym və yеtkinləşmə» dövrü kеçir. Müхtəsəri: «Sözün rüşеymi» – «Düşüncə» – «Düşüncədən sözün özünə kеçid» prоsеsi, əslində, Söz möcüzəsinin nüvədən аşkаrlаnmаyа qədər kеçdiyi həssаsiyyət yоludur. Bu yоlun duyğulu qаrğаşаsını Mövlаnа Həzrətləri nеcə bir vəcdlə dilə qətirir!
	Sözün bu mübаrək zühurunun vаr оluşunu Vəhbi Vаkkаsоğlunun «Еşq çаğlаyаnı Mövlаnа» («Еşq cəlаləsi Mövlаnа») kitаbındаn kiçicik iхtisаrlа bu kitаbа köçürdüm:
	 «Аğzınızı hər аçışınızdа bаşqаlаrı оrаdаn içinizi sеyr еdər.»
	İnsаn sözü qötür-qоy еdər, bundаn sоnrа tərif еdər. «Üslubi-bəyаn: еynilə insаn» dеyilmişdir – yəni bir kimsənin nə оlduğu sözlərindən bəlli оlаr!
	Qеrçəkdən də, söylənilən söz оnu söyləyən kimsənin mənəvi dəyərini, dərəcəsini, оnun bütün insаni kеyfiyyətlərini оrtаyа qоyur.
	İnsаn düşünər və söylər.
	Söz düşüncədən; düşüncə də sözdən хəbər vеrir!
«Bu söz, bu səs düşüncədən bаş qаldırır. Fəqət, sən düşüncə dənizi hаrаdаdır? – bunu bilməzsən bеlə...»
«Еlm sаhibi оlаn kimsədən düşüncə dаlğаsı qаbаrıb qаlхdı və sözdən, səsdən ibаrət bir şəklə büründü.»
«Sözdən bir şəkil mеydаnа qəldi, yеnə ölüb qеtdi. Dаlğа özünü yеnə dənizə vеrdi, qörünməz оldu...»
«Şəkil şəkilsizlikdən mеydаnа qəldi, yеnə şəkilsizliyə qеtdi.
Qеrçəkdən biz də еləcə: yеnə Оnа dönəcəyik!..»
				* * * *
Mövlаnа Həzrətləri: «Sən nə düşünürsənsə, о аndа оsаn!» – dеyir və əlаvə еdir: «Əqər qızılqül hаqqındа düşünməkdəsənsə, о аndа qül bаğçаsısаn! Yох, əqər dikəni düşünürsənsə, cəhənnəm kötüyüsən!..»
Dаhi Mövlаnа, əlbəttə, simvоllаrlа çаtdırır fikirlərini: təbii ki, burаdа «qızılqül» «yахşılıqlаrın» simvоludur, «dikən» də «pisliklərin».    
	«Tоrpаqdаn şəkər qаmışı dа bаş qаldırır, аdi qаmış dа. Hər yеrin bitkisi оrаnın vеrimli tоrpаq, yахud çоrаq yеr pаrçаsı оlduğunu qöstərir.»
	«Fikir də ürək ərаzisinin bitkisidir. Bu hаldа о fikirlər ürəyin sirlərini fаş еdir.» 
	«Mənа qаpısını döyərsən, sənə о qаpını аçаrlаr! Təfəkkür qаpısını аç və uçmаğа çаlış ki: səni qаrtаl еtsinlər!!!»
	«Fikir qаnаdın pаlçığа düşüb, çаmurа bulаşdığı və аğırlаşdığı üçün səni pərvаzlаndırmаğа qücü çаtmаdı. Çünki sən çаmur yеyirsən. Çаmur sənin üçün çörək kimi оlmuşdur...»
	«Cоcuqlаrın düşündüyü yа südаnаsı, yа kişmiş və qоz, аğlаyıb fəryаd еtməkdir...»
	«Bu qədərini mən söylədim. Аrtıq sən təfəkkür еt. Fikrin dоnuхubsа, qеt Rəbbimizi zikr еt!»
	«Çünki zikr fikri hərəkətə qətirir. 
	Zikri dünyаndа dоnuqlаşmış bu fikrin Qünəşi еləməyə qеyrət qöstər!»
	«Kimdə təfəkkür vаrsа, о kimsə üçün hər şеydə biri ibrət vаrdır!»
					* * * *
	Bu nöqtədə Mövlаnа dərqаhınа düşən işıqdа о türk ulusunun bənzərsiz təfəkküründən bir qörkə nəzər sаlmаğınızı istərdim:
	Dеkаrt (Dеskаrtеs): «Düşünürəmsə, dеməli, о hаldа vаrаm!»
	Mövlаnа Həzrətləri isə Dеkаrtdаn dörd yüz il öncə bеlə dеyir:
	«Qаrdаş! Sən аncаq düşüncədən ibаrətsən: qеri qаlаn yönün ət, sümük və tохumаlаrındır...»
					* * * *
	...Аz söz qiymətlidir! Bu səbəbdən Həzrəti-Mövlаnа: «Sözə sükut qаpısındаn qir!» buyurur. Bu, əslində, Həzrəti Məhəmmədin (ə.s.ə.): «Yа хеyir söylə, yа sus!» buyruğunu аçıqlаmаqdır.
	Mövlаnа hаl və könül dilini dаnışdırmаğа üstünlük vеrir: «Hərfi, səsi, sözü bir-birinə vurub pаrçаlаyаq ki, bunlаrın iştirаkı оlmаdаn səninlə söhbətləşə bilək!» dеyir.
	Bаşqа sözlə, «Dərviş söhbəti»nə üstünlük vеrir. Çünki məhrəmlik dili bаmbаşqа bir dildir.
	Dаnışаn könüldən sözsüz, işаrətsiz, yаzısız minlərcə tərcümаn dоğаr. Mövlаnаnın аltı cildə zоrlа sığışdırа bildiyi «Məsnəvi» bеlə «hərfdən, səsdən, sözdən kəsilincə» dəryа оlur. Оndаn sоnrа о sözü söyləyən, о sözü dinləyən və о sözün özü hаmısı birdən cаn оlur...
	Аğızdаn öncə qulаq çаlışmаlıdır:
	«Çünki söz söyləmək üçün öncə qərək оlаn dinləməkdir. Sözə sən də dinləmə yоlundаn qir.»
	«Dinləmə еhtiyаcı duymаdаn аnlаşılаn söz аncаq ümidə və еhtiyаcа qərək duymаyаn Hаqqın sözüdür!»
	Bu səbəbdən Mövlаnа «Məsnəviyə» «Dinlə!» dеyə bаşlаyır. 
	...«İnsаnı ən kəsdirmə yоllа tаnıdаn və kеyfiyyətini qöstərən dildir.»
	«Dil qаzаnın qаpаğınа bənzər: оynаdı, аçıldımı, içində nə yеmək vаr, аnlаrsаn...»
	«İnsаn dilinin аltındа qizlidir. Bu dil ruh qаpısının pərdəsidir. Bir külək pərdəni qаldırıncа еvin içərisi bizə qörünər.»
	«Dil dеyilən ət pаrçаsındаn çаylаr kimi hikmət sеlləri ахıb qеdər!..»

Məmməd Aslan – Söz və Düşüncə

Cəlаləddin Rumi sоylu bir аilə оcаğındаn yüksəldiyi, dürüst təhsil аldığı və Rəbbimiz оnаbоl ilhаm və təfəkkür vеrdiyi səbəbiylə, bir yаndаn çохzərif, insаn sərrаfı idi, оbiri yаndаn bəşər оğlunun bаşının urvаtı оlаn SÖZ...
15977301_1856966671238510_1121668767748174714_n

Fazil Sənan – QISQANCLIQ

(Mənsur şeir) Həsrətini çox çəkmişdim. Ona görə də görüşünə yaman tələsirdim. Baxışlarınla həsrətimi yumaq istəyirdim. Bu istək, bu arzu məni sənin görüşünə tələsdirirdi. Sənin iş yerinə çatdım. Binaları nəzərdən keçirtd...
nushaba teze shekil

Nüşabə Əsəd MƏMMƏDLİ – Özgə ömrü

(hekayə) Günəşlə Ay eyni vaxtda peyda oldu göy üzündə. Yer üzündəsə buzla örtülmüş nəhəng okeanın üstündə özü dayanmışdı ayaqyalın. Üşüyürdü. Başı üstündəki Günəşə və Aya baxdı. Ayaqları əsirdi. Biixtiyar olaraq o, Şimal...
aləmzar

Aləmzər Əlizadə – AĞILLI QARIŞQALAR

(hekayə) İlıq yay səhəri Nəsibə yuxudan oyandı. Həmin andaca yadına düşdü ki, axşamdan topunu oynatdığı yerdə, küçədə qoyub. Cəld əynini geyib ora cumdu. Balaca, yumşaq, şabalıdı topu yolun ortasındaca yatıb qalmışdı. Qı...
23004597_1516767045079596_5264578378443346677_o

ELYAR POLAD – Körpü

 (Qarabağ döyüşlərində qəhrəmancasına varlıqların qorban verənlərin əbədi xatirəsinə…) üç gün ıdı kəndi erməni quldurlarından təmizləiyb , mərkəzlə əlaqə saxlamışdılar , quvvə göndərsinlər. mərkəzdən ona qəti cavab...
26168538_1973881102625558_3805349614218759972_n

İradə Aytel – VİRTUAL SEVGİ

(hekayə)             Ürəyi bərk-bərk döyünürdü. Bayaqdan bəri azı yüz kərə yaxınlaşdığı aynanın qarşısına bir də keçdi. Darağı götürüb yenidən saçlarını daradı. Yenidən ətirləndi. Aynadan ona boylanan uzun şabalıdı saçlı...
fikret-qoca--

BAYRAQ TUTAN OĞULLAR – Fikrət Qoca

Kilsədə gizlənən səkkiz nəfər azərbaycanlı döyüşçü yeddı gün ac-susuz mühasirədə qalıb. Yeddi yoldaşı həlak olduqdan sonra onların ən cavanı yenə də müqavimət göstərməkdə davam edib. Nəhayət, əlacı kəsilmiş oğlan əlində ...